Najstarszym elementem tego systemu w Namysłowie był drewniany zamek, wzmiankowany w 1312r. Budowa fortyfikacji miejskich została zainicjowana przez króla czeskiego Karola IV w dniu 23 V 1350r. Ponieważ pochłaniane były na ten cel olbrzymie środki finansowe, władca z własnej kiesy wspomagał całe przedsięwzięcie. Mury wznoszono - na fundamencie z kamieni polnych - z cegły o układzie gotyckim  z użyciem zendrówki, do wysokości 8 m., a na nich jeszcze 2-metrowej wysokości blanki. Grubość murów sięgała 2,2 m. od strony wschodniej i 1,7 m. od strony północnej i południowej. Ich budowę zakończono w roku 1359. /Z pierwotnego pierścienia murów miejskich, wzmocnionych 45 basztami i wieżami, do dzisiaj zachowała się  wieża bramy Krakowskiej oraz fragmentarycznie cztery półkoliste i dziesięć kwadratowych baszt./  Dodatkowo wybudowano dwie bramy wjazdowe: od wschodu Polską (inaczej Kluczborska, obecnie Krakowska), a od zachodu Niemiecką (inaczej Brzeska lub Wrocławska) - ta ostatnia została rozebrana w 2 poł. XIXw. W roku 1360 rozpoczęto budowę obecnie istniejącego, murowanego zamku, wykorzystując za podstawę budowli umocnienia poprzedniego drewnianego zamku. Zbudowano go z cegły o układzie gotyckim na wysokim kamiennym podmurowaniu  i otoczony fosą. Założono go na rzucie nieregularnego wieloboku z trzema skrzydłami wbudowanymi w obwód murów obronnych. Najstarsza część obecnego zamku to skrzydło północne, wybudowane ok. 1360r. Kolejne dwa skrzydła dobudowano w następnych stuleciach - zachodnie po 1533r., a południowe w 1771r. Do zamku przylega tzw. budynek bramny, wzniesiony w 1534r., przebudowywany w XVII i XVIIIw., murowany, w dolnej kondygnacji z cegły o układzie gotyckim i z piętrem o konstrukcji szkieletowej, wypełnionej cegłą. Przejazd bramny zamknięty półkoliście z odbojami. Od strony dziedzińca ponad przejazdem kartusz kamienny z herbem Mikołaja Jenkwitza, starosty księstwa wrocławskiego.  W 1375r. obok zamku powstała zapora wodna, która piętrzyła Widawę, dzięki czemu miasto stało się jeszcze trudniejsze do zdobycia. Aby strzec miejskich ujęć wodnych, w roku 1388 zbudowano tzw. Bramę Wodną. Sukcesywnie umacniano mury miejskie - w północnej i południowej ich części wzniesiono półwieże i dwie wieże narożne: tzw. Piekarską i Kowalską, a wieżę przy bramie Krakowskiej podwyższono do 30 m. Dla skuteczniejszej obrony wykopano w 1421r. w pobliżu murów głęboki rów. Dodatkowo w 2 poł. XVw. do murów dobudowano niewielkie półkola - bastiony (tzw. rondle), które pozwalały na ostrzeliwanie nieprzyjaciela ogniem bocznym. W połowie następnego stulecia,  w latach 1556-57 dokonano dalszej rozbudowy systemu obronnego Namysłowa - pod kierownictwem specjalistów cesarskich zbudowano cały system bastionów ziemnych, w myśl zasad nowej wówczas sztuki fortyfikacyjnej. Były to ostatnie tego typu prace w Namysłowie, wykonane na rozkaz Habsburgów. W efekcie powstał dobrze zintegrowany system fortyfikacyjny, który pozwolił na skuteczną obronę miasta.